چنانچه جايز است كه ميوه را با اصل درخت بفروشند ، بعد از نمايان شدن اگر چه پيش از دانه بستن يا زرد و سرخ شدن باشد . و همچنين اگر بعضى از ميوهء بستان رسيده باشد جايز است كه جميع ميوهء آن بستان را بفروشند ، و هرگاه ميوهء يك بستان رسيده باشد و بستان ديگر نرسيده باشد در جواز فروختن هر دو را با هم خلاف است ، قول به جواز خالى از قوّت نيست ، اگر چه ترك احوط است . و امّا زرع ، پس فروختن آن جايز است مطلقا خواه سبز باشد و ايستاده ، و خواه درو كرده باشند ، و خواه در حالت سبز بودن قصد قصيل كردن داشته باشد و خواه قصد حاصل به عمل آمدن ، لكن احوط اين است كه مصالحه كنند نه مبايعه . و همچنين جايز است فروختن خيار و بادنجان و خربزه و مانند اينها از خضراوات بعد از نمايان شدن آنها يك چيدن يا بيشتر كه معلوم العدد باشد ، پس آن چيزى كه در عرف گويند كه صلاحيّت قطع دارد قطع مىكند ، و آن چيزى كه معلوم نيست اگر چه مشكوك باشد از جهة كوچكى آن داخل نيست . و همچنين جايز است بيع برگ چيزى كه برگ او را به رنديدن و از بالا به پائين دست كشيدن جدا مىكنند مثل برگ درخت توت و حنا ، به يك رنديدن يا بيشتر كه معلوم باشد ، و هرگاه اصل درخت را بفروشند ميوهء آن مال مشترى نخواهد بود مگر در صورتى كه شرط كنند على المشهور ، و واجب است بر مشترى كه تمكين كند كه ميوه بر درخت بماند تا اينكه وقت چيدن آن به حسب عرف و عادت برسد .